วันพฤหัสบดีที่ 4 มิถุนายน แม่ข้าวฟ่างโทรมาบอกว่า วันนี้เลิกงานเร็วได้ไม๊ ข้าวฟ่างตัวร้อนมาก เช็ดตัวก็ยังตัวร้อนอยู่ ก็เลยขอพี่ที่บริษัทกลับไว พอไปถึงก็เตรียมของพาข้าวฟ่างไปโรงพยาบาล แต่…ลืมคิดไปว่า รถมันติดมาก กว่าจะไปถึงโรงพยาบาลก็ทุ่มครึ่ง พอไปพบหมอ หมอก็บอกว่าเป็นไข้ แล้วก็ให้ยามากิน
พอวันต่อมา ก็ลางานเพราะอยู่ดูแลข้าวฟ่าง และยังไม่มั่นใจอาการว่าหายจากเป็นไข้หรือยัง วันนี้ทั้งวันข้าวฟ่างดูเหมือนเป็นปกติมาก ไข้ไม่สูงและเล่นเหมือนปกติ จนคิดว่าจะหายแล้ว พอตกเย็นเท่านั้นแหละ ตัวเริ่มร้อนขึ้นมาจากตอนกลางวันเล็กน้อย ก็พาหลับปกติ แต่พอตื่นมาประมาณ 4 ทุ่ม ลองจับตัวข้าวฟ่างดู ปรากฎว่าตัวร้อนจี๋ แม่ข้าวฟ่างก็เลยเอาปรอทวัดไข้มาวัดดู 40 องศา โอ้…..ทำไมร้อนขนาดนี้ รีบจับเช็ดตัวเพื่อให้ตัวเย็นลง แล้วก็รีบพาไปหาหมอที่โรงพยาบาล ส่งที่แผนกฉุกเฉิน พยาบาลมาวัดไข้ได้ 39.7 องศา O_o (มันก็ยังร้อนอยู่เลย) พยาบาลก็เอาไปเช็ดตัวให้อีกรอบ ข้าวฟ่างนี่ร้องจ๊ากเลย ไม่รู้ว่าพยาบาลเช็ดแรงรึว่าไม่ชอบให้เช็ดตัวก็ไม่รู้ เฮอ ๆ หลังจากนั้นก็เข้าไปหาหมอ หมอก็ถาม ๆ อาการ แล้วก็ถามว่าจะ admit ไม๊ ให้ตัดสินใจ เพราะถ้าไม่ admit ก็จะให้ยาไปกิน แต่หมอแนะนำว่าให้นอนที่โรงพยาบาลก่อน เผื่อไข้สูงจะได้ดูแลได้ทัน แม่ข้าวฟ่างก็เลยตัดสินใจ admit นอนที่โรงพยาบาลเพื่อดูอาการ (ข้าวของก็ไม่ได้เตรียมอะไรมาซักอย่าง มีแต่ของข้าวฟ่างแหละ มีครบทุกอย่าง หุหุ)
หลังจากพาขึ้นข้าวฟ่างขึ้นไป พยาบาลก็จับข้าวฟ่างไปเช็ดตัวอีก พร้อมทั้งเจาะเลือด เพราะจะเอาเลือดไปตรวจหาเชื้อ หลังจากนั้นก็จับข้าวฟ่างกรอกยา ข้าวฟ่างทั้งร้องทั้งอ๊วกเอาทั้งนมทั้งยาที่ให้ออกมาหมด พยาบาลว่ามีเสมหะเยอะ (ผมดูแล้วก็สงสารข้าวฟ่างเหมือนกัน แต่ก็อยากให้หายไว ๆ ก็ได้แต่ยืนให้กำลังใจอยู่ใกล้ ๆ) สุดท้ายก็ให้กินยาได้สำเร็จ แม่ข้าวฟ่างก็เลยพาเข้าไปนอน ไข้ก็ลดลงมาหน่อย สงสัยเป็นเพราะกินยาไป แต่พอประมาณตี 4 มีไข้สูงมาอีก ก็เลยโทรเรียกพยาบาลให้มาวัดไข้ดูปรากฎว่า 39.4 องศา – -” พยาบาลบอก ต้องพาไปเช็ดตัวอีกรอบค่ะ ข้าวฟ่างก็ได้เวลาร้องอีกรอบ ผมก็กลัวว่าไข้สูงกว่านี้เดี๋ยวเกิดชักขึ้นมาจะแย่ยิ่งหกว่าเดิม พอเช็ดตัวเสร็จก็ให้กินยาไปอีกรอบ คราวนี้กลับมานอนก็ไข้ลดอีกรอบ รอดูอาการตอนเช้าอีกที 