เวลาบ่าย 3 ของวันที่ 29 กันยายน 2551 เป็นเวลาที่พาแม่ของข้างฟ่างมาที่ห้องผ่าตัด ตอนนั้นย่าของข้าวฟ่างก็เดินทางมาจากต่างจังหวัดแล้ว มารออยู่หน้าห้องผ่าตัดพร้อมกับยายของข้าวฟ่าง พยาบาลที่พาเข้าไป ได้บอกว่าอีกไม่เกิน 1 ชั่วโมงก็เสร็จแล้ว วันนี้มีหมอผ่าตัดรออยู่แล้ว เราก็คงทำอะไรไม่ได้นอกจากรอ เวลาผ่านไป ก็ประมาณ 1 ชั่วโมงตามที่พยาบาลบอก เราก็เข้าไปถามเลยว่าเป็นยังไงบ้าง ก็ได้รับคำตอบทำทีผ่าตัดเรียบร้อย แม่กับลูกปลอดภัย ตอนนี้กำลังอยู่ในห้องพักฟื้นหลังจากที่ผ่าตัด อีกซักพักก็จะพาขึ้นไปที่ห้องพักฟื้นที่เราจองไว้ ที่คืนแรกตูนอนอยู่นั่นเอง
แล้วเราก็ถามว่าแล้วเด็กที่ผ่าแล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน พยาบาลบอกว่าตอนนี้ส่งไปที่ชั้นที่เราจองไว้ จะมีห้องสำหรับให้เด็กพักฟื้นหลังจากที่คลอดแล้ว ผมก็ขึ้นไปดูแต่ว่ายังไม่ใช่เวลาเยี่ยม พยาบาลก็เลยผิดม่านไว้ไม่ให้เห็น แต่ก็เนื่องจากอยากเห็นหน้าลูกก็เลยไปขอเค้าดู เค้าก็ยอมให้ดู ตอนแรกก็ดูไม่ออกว่าเป็นคนไหน แต่พอพยาบาลอุ้มมาให้ดูเท่านั้นแหละ โอ้……ลูกเรานี่เอง หล่อเหมือนพ่อเลย 555+
ถ้าจะบอกว่ามันเป็นวันที่มีทั้งความทุกข์แล้วก็ความสุข ก็คงจะพูดแบบนั้นได้ เพราะที่ผ่านมาในระยะเวลาเกือบ 29 ชั่วโมง มันคือความทุกข์แห่งการรอคอยที่มีข้อมูลเพียงน้อยนิดที่ได้รับจากพยาบาล และความทุกข์ที่ได้เห็นความทุกข์ทรมาณของแม่ข้าวฟ่างที่ต้องทนอยู่ในห้องรอคลอดโดยที่ญาติไม่สามารถเข้าไปเยี่ยมได้เลย แต่เมื่อการรอคอยสิ้นสุดความสุขก็เข้ามาทดแทน โดยมีข้าวฟ่างเกิดขึ้นมา หน้าตาหล่อเหลาเอาการ 55+ ความทุกข์ที่มีอยู่ มันก็หายไป แต่ถ้าถามว่าสามารถลืมความทุกข์ที่ผ่านมาได้หรือไม่ก็คงตอบว่าไม่ได้อ่ะนะ แต่ถ้าถามว่าตอนนี้มีความสุขหรือไม่ก็ตอบได้ว่า มีความสุขมาก ที่ได้มีข้าวฟ่างและแม่ข้าวฟ่างในวันนี้
– จบ –