ในวันอาทิตย์ที่ 28 กันยายน 2551 ก็เป็นเหมือนวันธรรมดาวันนึง ที่หมอนัดให้ไปตรวจครรภ์ของพ่อหญิงคนนึง ผมก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะก่อนหน้านี้ก็พาไปตรวจเหมือนทุกที แต่วันนี้ต่างออกไปตรงที่หมอเค้าจะมีการตรวจภายในด้วย ซึ่งตูก็ไม่อยากให้ตรวจหรอก แต่ถ้าไม่ให้ตรวจเดี๋ยวเป็นไรขึ้นมาจะยุ่งเข้าไปใหญ่ ที่ไหนได้พอตรวจเท่านั้นแหละ หมอเดินมาบอกว่า อ้าวว วันนี้ไม่ต้องกลับบ้านแล้วนะ เดี๋ยวหมอจะ admit ให้ เพราะว่าลูกใกล้คลอดแล้ว โอ้จอร์จ รอมาเกือบ 9 เดือน แม่ของข้าวฟ่างยังไม่รู้สึกเลยว่าใกล้จะคลอดแล้ว ที่มาตรวจวันนี้ก็ไม่ได้คิดว่าใกล้จะคลอดแล้ว เพราะมันเหมือนเป็นอะไรที่รอไปวัน ๆ ว่าเมื่อไหร่จะใกล้คลอดแล้ว และแล้ววันนี้ก็มาถึง หมอบอกว่า อีกไม่เกิน 6 ชั่วโมงคลอดแน่นอน เราก็จะเป็นไรได้อ่ะ ก็ดีใจซิครับ แต่ก็ต้องทำนิ่ง ๆ ไว้หน่อย ไม่แสดงอาการมาก 555+
ในระหว่างที่หมอบอกว่าจะส่งตัวไปที่ห้องรอคลอด ผมก็ขึ้นรถไปด้วย ขึ้นไปก็ไม่ไกลมากหรอก ก็แค่วิ่งในโรงพยาบาลแหละ แต่ในความรู้สึก มันก็ดูเหมือนไกลเหมือนกันนะ ระหว่างทางก็พาพูดคุยกับแม่ข้าวฟ่าง ให้ดูเหมือนเป็นเรื่องปกติ ไม่มีอะไรที่ตื่นเต้น ไม่อยากให้เครียด (เพราะปกติเป็นคนเครียดง่าย 555+) พอไปถึงตึกเค้าพาขึ้นไปที่ชั้น 2 ตึกคัคณางค์ ก็ไปติดต่อ แล้วก็กรอก ๆ ๆ ๆ (จำไม่ได้ว่ากรอกอะไรไปบ้าง หุหุ) พอเสร็จแล้วให้ออกไปรอข้างนอก – -”
เวลาช่วงนั้นก็บ่าย ๆ แล้วล่ะ ก็กลับไปเก็บข้าวของตามที่คุยกันกับแม่ข้าวฟ่างว่าจะเอาอะไรมาบ้าง (ก็เตรียมไว้เกือบหมดแล้ว หุหุ) กลับไปถึงคอนโดก็เตรียมข้าวของ แล้วก็พอยายข้าวฟ่างมาพร้อมเลย เพราะคิดว่า อีกไม่เกิน 6 ชั่วโมง ก็จะได้อุ้มลูกแล้วนิ๊ พอกลับมาถึงโรงพยาบาลก็ไม่มีไรทำ ก็โทรซิครับ โทรไปบอกปู่กับย่าข้าวฟ่าง โทรไปลางานไว้เลย ขอลายาวนะพี่สัปดาห์หน้า เพราะว่าใกล้คลอดแล้ว หุหุ ก็ไม่อยากบอกว่าดีใจอ่ะนะ แต่ก็ดีใจมาก เอิ๊ก ๆ
เอาไวต่อตอน 2 เน้อ